Ik hou van touw bondage....
Ik geniet van hoe ik mijn kinderlijk speelsheid kan laten gaan in shibari.
Ik verwonder elke keer over de mogelijkheden dat een stuk touw biedt.
Ik vind rust in de chaos van de touwen, knopen en lichaamsdelen.
Ik ervaar de intieme veiligheid van rope marks.
Ik hou van de geur van de henneptouwen die doet denken aan de geborgenheid van een rope sessie.
Little rope kisses als herinnering.
Ik voel me ook schuldig...
Ik krijg de kriebels van de Westers elitaire gedweep over shibari/kinbaku. (Ik gebruik enkel touw van een specifiek Japans regio, ik ben een ingewijde student van die sensei, ik knoop enkel Aziatisch vrouwen, ik draag kimono’s en heb een Japans play list).
Ik kotst een beetje in mijn mond als iemand weer begint over het “verbindend” effect van shibari. “Verbinding” is ondertussen zo’n uitgehold begrip geworden. We leven in een maatschappij waar een nijpende vraag is naar connectie en overvloed van aanbod aan contact en binding.
Ik voel me schuldig omdat ik weet dat die bondage technieken ook werden gebruikt als marteltechnieken. (En ja, ik hoor de ciritici al zeggen: nee hoor, het komt van de samurai traditie Hojojutsu. Die nodig ik uit om deze artikel in Tokyo Weekender of deze van YOKOGAO eens te lezen).
Ik haat de replieken in de trend van “maar hoe mooi is het dan als we van iets zo donkers kan transformeren naar iets goeds dat genot brengt.”
Het is een kortzichtig en geprivilegieerd antwoord.
Van generationele trauma ...
Dan denk ik aan mijn grootouders en hun trauma in China tijdens de Japanse bezetting in WO 2. Hoe die jaren van onveiligheid en gruwelijkheden littekens hebben achtergelaten bij hen, hun ouders, hun kinderen, hun kleinkinderen en kleinkleinkinderen.
Daar denk ik aan als ik nog iemand de Japanse cultuur verheerlijkt. En tegelijkertijd de ongemakkelijk en oncomfortabele geschiedenis ontwijkt.
Er zijn shibari educators die wel een genuanceerde en gebalanseerde teachings doorgeven. Ik ga niet heel negatief zijn. Want van hun visie heb ik veel geleerd en ook de Japanse cultuur en geschiedenis beter leren begrijpen. En vooral hoe is het zover kunnen komen allemaal? Welke lessen kunnen we daaruit leren om niet dezelfde fouten te maken of sneller te herstellen van dezelfde fouten.
Dus ik ben verscheurd geweest tussen “ik doe het graag doen” en “ik wil niet iets promoten dat bijdroeg tot generationele en culturele trauma van heel wat Aziatische bevolkingen.”
Dus heb ik mijn touwen 2 jaar opgehangen.
...Naar generationele troost
Eerst moest ik mijn verhaal ontwarren van die van mijn ouders, grootouders en overgrootouders.
De trauma, de pijn, de angst, onveiligheid en duisternis zijn doorgegeven van generatie op generatie.
Bij het doorgeven is ook veerkracht, levensvreugde, zelfexpressie, genot, creativiteit en overlevings-kracht aan mij gegeven.
Ik verbond generationele trauma met generationele troost. Om mijn soort balans te creëeren tussen wat ik nu nodig heb en wat ik heb meegekregen.
Die balans tussen comfort en discomfort, veiligheid en onveiligheid is er.
Toen bood er zich de kans om terug mijn touwen op te nemen.
Ik doe nu touw bondage op mijn manier.
Niet langer op zoek naar verbinding, maar in verbondenheid.
Prijsklasse: € 120,00 tot € 350,00Opties selecteren Dit product heeft meerdere variaties. Deze optie kan gekozen worden op de productpagina
Prijsklasse: € 120,00 tot € 350,00Opties selecteren Dit product heeft meerdere variaties. Deze optie kan gekozen worden op de productpagina
Prijsklasse: € 120,00 tot € 350,00Opties selecteren Dit product heeft meerdere variaties. Deze optie kan gekozen worden op de productpagina
Prijsklasse: € 120,00 tot € 350,00Opties selecteren Dit product heeft meerdere variaties. Deze optie kan gekozen worden op de productpagina