Van loslaten naar jezelf vasthouden: persoonlijke groei in je kinkreis

van loslaten naar vasthouden in je kinkreis

"Ik dacht dat ik leerde loslaten, maar ik leerde mezelf vasthouden"

Deze quote kwam ik tegen in het boek “Wat ik wél doorgeef: een zachte beweging van intergenerationeel trauma naar hoop” van Lies Clerx. Ze raakt me diep. Zeker in deze fase mijn eigen cptss-herstelreis.

En ik herken haar ook in de vragen van heel wat nieuwsgierigen die bij mij aankloppen:

“Ik wil controle leren loslaten.”
“Ik wil een slechte ervaring loslaten.”
“Ik wil een verborgens verlangen loslaten.”
“Ik wil schaamte loslaten.”
“Ik wil mezelf loslaten.”
“Ik wil mijn wilde kant loslaten in de wereld”

Van harde moeten

De rode draad? Loslaten.

Maar gaandeweg hun kinkreis wordt dat loslaten minder belangrijk.

Want vaak heeft loslaten een krampachtige, dwingende energie  van moeten in zich.

Een harde discipline. De strenge dominante energie die zegt “nu, meteen,…”

Naar het zachte discipline

Wat ervoor in de plaats komt, is iets anders.

Meer ruimte voor zachtheid, meer compassie, meer begrip voor onszelf.

Durven vasthouden

Er ontstaat steeds meer ruimte voor vasthouden.

  • Vasthouden aan de nieuwsgierigheid: ik wist niet dat ik dit leuk vond.
  • Vasthouden aan de kleine stapjes die al gezet zijn: yay, ik ben naar een munch geweest.
  • Vasthouden aan onze nieuwe identiteit: ik ben submissive: and fucking proud of it.
  • Vasthouden aan de behoeftes die onze rode oortjes bezorgen: Damnit dit wat een lekker fetish
  • Vasthouden aan die ongeziene verlangens die eindelijk gezien mogen worden: remember je eerste geslaagde playsessie?

Vasthouden aan al die puzzelstukjes die onszelf compleet maken.

Klaar om jezelf vast te houden?

Ik wacht hier in mijn praktijk.

Klaar om een safe space voor je te houden, zodat jij jezelf kan vasthouden.

Xoxo Yingjia