Ik behoor tot de "nee"-kamp van kink en bdsm gebruiken om trauma's te herstellen. Tegelijkertijd betrap ik mezelf op dat ik kinky playtime gebruik om traumatische gebeurtenissen te herschrijven. Is dit dualiteit of ben ik een hypocriet?
Mannen die gedomineerd willen worden. Mannen die de onderdanige rol in een D/s-dynamic op zich nemen. Submissive mannen dat is nog een taboe in onze maatschappij.
Korte antwoord: Ja, ik heb schrik. Net al iedereen heb ik schrik voor afwijzingen. Ik wil er bij horen en geaccepteerd worden. Maar ook: nee, mijn zelfrespect en zelfwaarde overstijgt mijn angst voor afwijzing. Lange antwoord, leer je hier
Kink en bdsm heeft een hardnekkig imagoprobleem. Vol met stereotypen, vooroordelen en onjuiste info. Wat kunnen de kink en bdsm communities daar tegen doen?
De buitenbeentjes claimen de 3e vrijdag van januari als hun dag.
"afvallen om relatie te redden" "beter seksleven kilo's minder", "1 cm extra penislengte door 10kg af te vallen". Wat vind ik er van, vraag je je af?